Dat huis naast dat van m’n ouders staat al even te koop. We zijn een hele tijd geleden eens een kijkje gaan nemen. We hebben er heel veel over gepraat en het mag nu niet meer worden herhaald. Het huis zal niet worden gekocht. Althans niet door ons. Al is de ligging best wel prima en zit er heel wat potentieël in, we gaan het niet kopen. Geen verhuis, geen kinderen; niks..
Jammer.
Ik wil een kind, ik wil een kind, ik wil een kind.
Ik wil dat huis graag kopen, ik wil dat huis graag kopen.
Ik mis mijn hond, ik mis mijn hond.
Je dringt je eigen wil op, je dringt je eigen wil op.
Wat als ik niet meer kan wachten? Wat als ik niet meer kan wachten?
Die auto kan me niks schelen, die auto kan me niks schelen.
Mijn ouders hebben gelijk weetje, mijn ouders hebben gelijk weetje.
Ik kan alleen maar dromen, ik kan alleen maar dromen.
De ex van Het Lief is zwanger. Ze verwachten hun eerste kindje in december.
‘Papa, ken jij iets dat zo klein is? (handgebaar van 3cm)
“Een vlieg.”
‘Maarnee papa, het zal nog groeien hoor maar we mogen nog niets zeggen van mama. Als mama ja zegt, dan mogen we het zeggen.’
“Aan mij mag je toch alles zeggen?”
‘Nee, het mag nog niet van mama.’
Het Lief & ik keken elkaar bezorgd aan. Waarop ik besloot het gesprek over te nemen.
“Mag ik eens raden jongens?”
‘Eén keer maar’
“Zit er een baby in mama’s buik?”
‘Hihi, hoe weet jij dat nu al?’
“Omdat ik een slim meisje ben”.
Het Lief staart me aan en ik krijg het moeilijk.
Hij twee, zij twee en nu nog eentje samen. Dolletjes!
Ik kan er nu dus echt niet meer om heen, iedereen krijgt kinderen behalve wij. Zelfs zij.
Het is achter de rug. Het allereerste schoolfeest waarop ik de ex-vriendin en de ex-schoonfamilie van Het Lief moest gaan trotseren. Voortaan zal het een jaarlijkse opdracht zijn. Een verplicht nummertje.
Ik maakte me ferme zorgen, zag er torenhoog tegen op. Het viel al bij al wel mee, al is zoiets wel gemaakt. Het knaagde aan me, hoe de voormalige schoonouders met de ‘reunie’ omgingen; dolenthousiast en met heuse verhalen.. Maar ze zijn per slot van rekening jaren familie geweest..
Wat echter nog meer knaagde was de aanwezigheid van die honderden kinderen met hun trotse ouders en de meest trotse grootouders. Daardoor ging het hele schoonfamiliegebeuren wat aan me voorbij maar het ‘overbodige gevoel’ was nog veel erger. Het gevoel dat ik daar niet thuishoorde, niet hoorde te zijn..
Het Lief zei later op de avond nodig dat hij mij daar nodig had en dat hij bewondering heeft voor wat ik doe en dat hij weet dat ik grote behoefte heb naar een eigen gezin. Hij weet het en daar moet ik het mee doen.
We zijn beiden bang. Hij is bang dat het fout lopen zal, ik ben bang dat ik het wachten niet zal kunnen blijven opbrengen. We zijn beiden bang. Zijn angst kan ik niet wegnemen maar wat mijn angst betreft, die heeft hij in de hand.
Gisteren was een zware dag maar de jongens hebben mooi gedanst en waren blij ons te zien -daar hoopte ik op-. Ik was ook trots. Op naar de eerste communie van oudsteman..
De ietwat minder positieve gevolgen van de komst van de Insignia eisen hun tol. Ik heb de laatste dagen -eerlijkerwijs: weken- heel wat water naar de zee gedragen. De dromen die me ooit zo rijk maakten zijn nu nog -minstens?- 23 maanden ver weg. Te ver weg. Ik moet me de laatste weken ferm vermannen. Het Lief geniet met volle teugen van de wagen en ik, enthousiast als ik ooit was, heb spijt.
Het ‘bellletje rinkelt’ luider dan ooit en verschaft me bijna constant piekerhoofdpijn.. Ik vraag me al weken af: ‘is een wagen het waard?’. Ik weet het & U weet het waarschijnlijk ook.. Een wagen is het niet waard. Punt.
Ik heb het mezelf aangedaan. Punt.
Mijn gekrompen biceps wil niet meewerken. Dit brengt met zich mee dat ik nu in plaats van 3 keer per week maar liefst 4 keer per week naar de kine moet. Tijdens de kine doet die biceps van me het best goed en geeft hij zich ook telkens tijdelijk over. Tijdelijk zoals in een uur of twee.
Mijn piekzuchtige geest maakt zich heel veel zorgen over of ik die arm al dan niet ooit nog zal kunnen strekken. Wat een ‘slechte val’ met zich meebrengen kan..
Terwijl Het Lief met veel aja,aah,oh,dat hebben wij niet’s eindelijk de handleiding van de nieuwe wagen doorneemt (na er een week mee te sturen), neem ik nog even van de gelegenheid gebruik om ons dromerige wereldje hier neer te pennen.
Het besluit is gemaakt: als wij het groot lot winnen dan gaan wij op reis!
Op reis naar de bank om het resterende krediet van de Corsa af te betalen. Op virtuele reis en op reis tussen de kranten: immo website’s, de streekkrantjes, het notarisblad, .. Op reis naar de architect, de aannemer, ect. Als wij het groot lot winnen dan gaan we bouwen, bye bye huurhuis!
Een huis met dubbele garage (met elektrische poorten en cijfercode, aja!), dubbele oprit en nog wat parkeerruimte links of rechts, een grote zuidgerichte tuin, een nette omheining (voor de privacy), een hondenkooi van formaat (voor Zohra & een klein boellie woellie Border Collie’tje), een 4-tal slaapkamers, een groot bureau (voor het verbeteren van taken en toetsen, het opstellen van examens etc), een grote keuken (wij leven namelijk in de keuken), een superbadkamer (met dubbele lavabo, een gemak wat wij niet graag meer zullen opgeven.. een inloopdouche en een groot ligbad), een luxeuse inloopdressing met heel veel kleren (I like my money where I can see it, hanging in my closet) schoenen en handtassen, een zijuitgang aan het huis zodat met de fietsen kan worden doorgestroomd tot in het grote tuinhuis, een schomelbank voor in de tuin en een schone tuinset voor op ons schoon terras .. Het zou een prachtig huis worden!
En dan gaan we ook op reis naar de Apple-store. Een zwarte en een witte Iphone halen. Het Lief wil er al een tijdje een en volgens hem moet ik er dan ook een hebben als ‘statusobject’.
Durven dromen kan geen kwaad. Dromen maken je rijk. Vrijdag spelen we met de lotto!
